توقیع مورخ ۱۷ سپتمبر ۱۹۲۶ میلادی خطاب به جناب علی حسین گندومی

از آثار حضرت ولی امرالله - توقیعات مبارکه جلد سوّم، صفحه ۳۶-۳۷

۱۷ سپتمبر ۱۹۲۶ میلادی
بغداد جناب علی حسین گندومی زید عزّه العالی

هوالله تعالی

حبیبی العزیز قد تلی کتابک حضرة ولیّ امرالله روحی لوحدته الفداء و تأثر قلبه الأرق الاصفی من عسر ذاک الحبیب المتوجّه الی افق رحمة الله فقال روحی لعواطفه الفداء «لا تنظر الی الخلق و اطوار هم بل الی الحق و سلطانه» و کن شاکراً له فی کل الاحوال علی ما قدّر و قضی و حکم و امضی و اصبر علی ما ورد علیک و وقع لدیک «ان الله یوفی الصابرین اجرهم بغیر حساب» فایقن بانّ بعد المشقه و العنآء العنایه و العطاء لا یبقی عزّه و له ذّل فی الدّنیا کما نزّل من القلم الاعلی «انّ بعد کلّ شدّة رخاء و مع کلّ کدر صفا» توکّل علی الله و استقم امر مولاک الّذی خلقک سواک و اعتمد علی صونه و حمایته و عونه و عنایته و اسئله تعالی ان یفتح علیک ابواب البرکه و الرحمه و یرفع عنک الکدر و العسرة و الرحمة انّه لرؤف باحبّائه و عطوف باودّائه و رقم هذا بامرالمبارک المولی روحی لفضله الفداء

العبد الذّلیل زرقانی

بخط مبارک:

ایّها الاخ الرّوحانی انّی اتضرع الی العزّة الالهیّه ان الاسباب و علیک برکة من لدنه و یشرح صدرک ببزوغ اشعه عنایاته و الطافه و یحطیک فی حصن حمایته و رحایته انّه سمیع الرّعایه.

شوقی