هُو الابهی

ای امة الله المنتسبة الی من شرّفه اللّه بجواره فی الملکوت الأبهی و الرّفيق الأعلی، در اين انجمن رحمانی ذکرت مذکور شد و يادت معروف گشت بدرگاه حضرت ذو الجلال عجز و نياز گرديد که در کلّ حين و اوان مشمول عنايت حضرت رحمن باشيد و در ظلّ سدره منتهی مستظلّ الطاف حقّ بِاِماء خويش بُرون از حدّ و تعريف و بيان است و عنايات جمال مطلق چون دريای بی‌پايان لکن اليوم اماء رحمن هر يک در نهايت قوّه ايمان و اطمينان بايد مبعوث و ظاهر گردند و بروش و سلوک و حُسن اخلاق و شور و انجذابی بين اماء ارض حرکت نمايند که نَفَس گرمشان در اشجار رطبه شعله افروزد و بن و بنگاه خود پرستی و ريشه غفلت از خدا پرستی را بسوزد و البهآء عليک ع‌ع