هُو الأبهی

ای امة الله، فيض ملکوت از حدود و قيود ناسوت منزّه و مبرّاست و از شئون جهان چون و ظنون معرّا. لهذا ذکور و انثی را يک حکم و رجال و ربّات الحجال را يک شأن. هر يک بيشتر پيش آيد مقرّب‌ تر گردد و هر منجذبتر نزديکتر. پس ای ورقه روحانيّه بکوش و منتهای جهد مبذول دار تا آنکه در درگاه احديّت بکنيزی موفّق گردی و در ظلّ رحمانيّت مستظلّ شوی و البهآء عليک ع‌ع