هُو الأبهی

ای ورقه طيّبه زکيّه، الطاف حقّ چون دريای بی‌ پايان موج بر سر عباد و اماء ميزند و چون ابر بهمن گلزار و چمن قلوب منجذبانرا زنده و تر و تازه مينمايد تو که موقن بآياتی و مصدّق بکلمات از آن دريا غرفه‌ ئی بردار و از اين فيض بقطره‌ ئی کفايت منما و البهآء عليک و علی کلّ امة آمنت باللّه ع‌ع