هُو الأبهی

ای بندگان الهی و کنيزان رحمانی، صبح هُدی ظاهر است و شمع موهبت کبری باهر. نور منتشر است و فيض موفور مشتهر شعاع شمس حقيقت از افق غيب محيط بر آفاقست و فيوضات دور مبارک متتابع بر مغارب و مشارق وقت تقديس است دم تنزيه است زمان جانبازی است و اوان پاکی و آزادگی. هر يک از احبّای الهی بايد بتقديسی مبعوث شود که جهان را طيّب و طاهر نمايد چون نور منزّه و مقدّس گردند و چون مآء طهور مزيل هر آلودگی و البهآء عليکم ع‌ع