هو الله - ای دوستان الهی و منجذبان ملکوت رحمانی...

لوح رقم (119) – من آثار حضرت عبدالبهاء – مکاتیب عبد البهاء، جلد 1 صفحه 447

هو الله

ای دوستان الهی و منجذبان ملکوت رحمانی از عادات الهی و حکمتهای بالغه صمدانی آنکه چون فصل ربیع آید و صولت خریف را شکند و بهار جانبخش برسد و آفتاب انور به برج حمل بخرامد و ابر نیسانی گوهر فشاند و لواقح اردی‌بهشت بوزد و نسائم جانبخش آزاری بگذرد درخت سبز شود و شاخسار شکوفه نماید و دشت و صحرا و تلها چون زمرد خضرا غبطه سندس و استبرق گردد گلها و لاله‌ها چمن بیاراید و مرغزار و گلزار رشک باغ جنان شود و سرو در بوستان ببالد و بلبل بنالد و عندلیب ناله و فغان نماید و غنچه نکته در دهان گیرد و جمیع این مواهب حضرت بیچون رخ بگشاید ولکن هنگام ثمر و میوه تر و نتیجه این اثر فصل صیف است و موسم حرارت غیظ و در شدت سورت تابستانست و در حدت تاب حرارت شمس آسمان پس حال که بهار الهی منتهی شد و بساط ربیع معنوی منطوی گشت لطافت گل و سنبل جمال محبوب مخفی شد و حسن جمال محبوب ابهی در ملکوت اعلی و جبروت بقا و ممالک اخری جلوه فرمود باید از اشجار حقائق احباء الله در حدائق امر الله اثمار لطیفه طیبه و فواکه بدیعه رطبه روحانیه ظاهر و هویدا گردد و الا از آن بهار الهی نصیب نداشته و بهره نبرده و از فضل نیسان فیوضات حضرت یزدان محروم مانده و از نسائم جانبخش ریاض احدیت مأیوس گردیده و لایق سوختن و افروختن گلخن است چه که باغبان الهی را مقصد در غرس این اشجار و نشاندن نهالهای بیهمال در این مرغزار و فیض بهار الهی و بخشایش غیر متناهی ربانی و اشراق و تربیت شمس حقیقت و هبوب لواقح عنایت و موهبت جمال احدیت ظهور اثمار و بروز فواکه طیبه مشکبار است و موسم بهار اگر چه طراوت و لطافت اشجار و شاخسار بیشتر و شکوه و جلوه و زینت و زیور گلها و ریاحین و ازهار باهرتر و دشت و صحرا سبز و خرم‌تر است و موسم استفاضه از فیض الهی است لکن ظهور و نتائج و ثمر و فواکه ما لا رأت عین و لا سمعت أذن و لا خطر بقلب بشر در موسم تابستانست طوبی لشجرة ظهرت منها النتیجة و الثمر العظیم (ع ع)