٥٢- ای جمع روحانيان

ای جمع روحانيان، الحمد للّه مانند شمع روشنيد و بمثابه درختان سبز و خرّم در جويبار و چمن کلّ مشمول الطافيد و منظور نظر حضرت کبريا پرتوی از عنايت جمال ابهی بر سر داريد و خلعتی از حرير جنّت مأوی در بر بنار محبّت اللّه رخ بر افروختيد و پرده ظنون و اوهام بسوختيد جمال حقيقت مشاهده کرديد و نورانيّت جهان روحانيّت مشاهده نموديد و در ظلّ شجرهٔ حقيقت آرميديد جامی از صهبای ميثاق بکف آورديد و سرمست عشق نيّر آفاق گشتيد. آن معشوق حقيقی از جهان غيب ندا ميفرمايد و تحسين ثبوت و رسوخ ميفرمايد که بعد از صعود الحمد للّه بقدمی ثابت و قلبی راسخ بين خلق محشور گشتيد حقّا بجنود ملأ اعلی موفّق شديد و بجيوش ملکوت ابهی مؤيّد.