۲۵۴- ای خدّام بندگان الهی

ای خدّام بندگان الهی، اين چه منصب عظيم است و اين چه جاه جليل که از چاه سياه باوج ماه رساند و از حضيض پستی باوج ملأ اعلی کشاند اين منقبت عبدالبهاست و اين منتهی آمال اين بنده بی سر و پا. ای پروردگار تو آگاهی که جز اين آرزوئی ندارم و بغير از اين ملجأ و پناهی نخواهم بنده بندگانت هستم و عبد عبيدت. در قطب امکان اگر بر خدمت دوستان موفّق فرمائی اين نعمتی است شايگان و رحمتی است جاودان و اگر محروم فرمائی ديگر بچه اميدی در جهان نيستی زيست نمايم تو تأييد فرما و تو توفيق عنايت کن.