۳۶۶- ای نهال بوستان محبّت اللّه

ای نهال بوستان محبّت اللّه، در اين رياض موهبت قدی بفراز و برگ و شکوفه بساز از اثمار جنّت احديّت مزيّن شو و بطراوت و لطافت زينت بخش گلزار و چمن گرد. تو يادگار آن شجره محبّت اللّه هستی و بقيّه آن آيت موهبت اللّه از فضل و جود ربّ وجود مستدعی هستيم که حقيقت الولد سرّ ابيه در کينونت آن نوگل گلستان عرفان تحقّق يابد و فرع تابع اصل گردد و ليس ذلک علی اللّه بعزيز.