۳۷۲- ای چراغ دست افروخته محبّت اللّه

ای چراغ دست افروخته محبّت اللّه، در جهان ترابی هر نهالی بفيض ابری و شعاع و حرارتی و مرور بادی بهاری نشو و نما نمايد قد بفرازد و طراوت و لطافت بيفزايد. تو که نهال باغ عنايت اللّه و سبزه نوخيز چمن محبّت اللّه هستی بايد در کلّ احيان از فيض غمام موهبت سلطان احديّت چنان طری و مخضرّ و مزهر و مثمر باشی که شاخ و برگت در ذروه سما و بوی و رنگت مدهش عقلا باشد. ربّ ايّده بامطار سحائب عنايتک انّک انت الفيّاض.