۲۱۴ - ای بنده خاضع خاشع درگاه احديّت

ای بنده خاضع خاشع درگاه احديّت، انسان همواره هدف سهام و سنان قضاست و مورد هزار گونه بلا و حکمتش اينست تا انسان بداند که در اين دار فانيه راحت و آسايش نه، شهدش با زهر آميخته و صبحش با شام در آويخته بالين پرند و پرنيانش خارزار است و جام لبريزش خمارانگيز در ليل و نهار، اوج ماهش قعر چاه است و سرير سروريش حصير خاک سياه. پس از آنچه وارد غمگين مباش دلگير مشو علی الخصوص که آنچه وارد در سبيل خداوند عالميان است.