۲۷۸ - ای دوستان ای راستان

ای دوستان ای راستان، متحيّرم که چه نگارم از فضل و موهبت محبوب رحمانی دم زنم و يا از فيض تجلّی آن شمس حقيقی سخن رانم و يا وفای آن ياران معنوی بنگارم، قوّت تأييد گويم، بيان رکن شديد کنم، در ستايش آن بلبلان حديقه توحيد لب گشايم و بستايم و زبان بيارايم و بيانی مشروح کنم؟ اگر نون و القلم آمه و خامه گردد و صحف ابراهيم و موسی نامه شود اين مقصد انجام نيابد. زيرا بی پايان است و سرّ نهان و بحری بيکران. پس از همه خوشتر آنکه به تمجيد جمال ابهی روحی له الفداء مختصر پردازم و شکر نمايم که چنين نفوس مبارکی در ظلّ جناح الطاف پرورش داد که هر يک حديقه عرفان را غنچه صد برگ خندانند و جنّت ابهی را نهال و درختی بيهمال. اميدوارم که چنين گردد و نور جبين درخشد ونسيم مشکين وزد و بوی عنبرين رسد و دلبر دلنشين در دل هر يار ديرين جلوه نمايد و عليکم التّحيّة و الثّناء.