۲۸۰ - ای بنده صادق جمال ابهی

ای بنده صادق جمال ابهی، شکر کن خدا را که در ره آن يکتا دلبر مهربان صدمات نمايان ديدی و اذيّت بی پايان کشيدی زهر هلاهل چشيدی و جام تلخ نوشيدی. اين موهبت است و عنايت و رحمت است و ملاطفت، جانی که در ره جانان فدا نگردد از تن پست تر است و سری که در سبيل محبوب عالميان قربان نشود از پا کمتر. ايّام بگذرد و عمر بسر آيد و هيچ حالتی نپايد. امّا فرق است ميان نفسی که ايّام خويش را به هوی و هوس نفسانی منتهی نمود و نفسی که مدّت حيات را وقف اشدّ صدمات در سبيل ربّ الآيات فرمود. اين ربح عظيم يافت و آن به خسران مبين افتاد اين از شجره حيات ثمره نجات چيد و آن از باغ آمال ميوه زقّوم يافت اين مزرعه برکت آسمانی ديد و از آن ارض جرزه گياه ناکامی روئيد. هل يستوی الرّابحون و الخاسرون أم يتعادل الفائزون و المحرومون ؟ لا و الله المخلصون هم الممتازون و عليک التّحيّة و الثّناء.