٢٦٧

هو الابهی

ای دوستان جانان، بوی جانی سوی جان‌ها می‌وزد يعنی از رياض ملکوت ابهی نفحات قدس منتشر و مشام اهل فردوس مهتزّ و معطّر. اين نفحه حيات بخشد و زندگانی ابدی مبذول نمايد ولی ضرير و مزکوم از انوار و طيب مشموم محروم. و ننزّل من القرآن ما هو شفآء و رحمة للمؤمنين و لا يزيد الظّالمين الّا خساراً. اليوم متزلزلين ميثاق از هر موهبتی محرومند و از ادراک و احساس و استشعار و استبصار و استنشاق و استماع کلّ بی بهره و نصيب و البهآء عليکم يا احبّاء اللّه الثّابتين. ع ع