٤١٥

هو الابهی

ای سرمست باده عشق ذی‌الجلال، مجنون ليلی می‌گويد لقد لامنی فی حبّها کلّ اقاربی ابی و ابن امّی و عمّی و خاليا. از لوازم عشق و محبّت محنت و ملامت و شماتت است. اينست که در سوره يس می‌فرمايد که معرضين می‌گفتند انّا تطيّرنا بکم لئن لم تنتهوا لنرجمنّکم او يمسّنّکم منّا عذاب اليم. باری از اذيّت خويشان آزرده مشو و از محنت بدکيشان محزون مباش. عن‌قريب حاش للّه ما هذا بشر ان هذا الّا ملک کريم خواهند گفت. اگر در آمدن شما سبب حرف نباشد يعنی باعث گفتگوی تازه نگردد ضرری ندارد لکن اگر تحمّل ممکن الآن عدم حرکت اولی و البهاء عليک. ع ‌ع