
در سفرنامه مبارک جلد اوّل مسطور است:
"يکی از دوستان در مجمع از تأثيرات خواب سؤال نمود که مکرّر واقع شده دو نفر در دو محلّ دور از يکديگر در آن واحد يکديگر را صدا ميکنند و لحن يکديگر را ميشنوند و ميشناسند فرمودند "معلومست ما بين روح انسان و حقايق موجودات ارتباطی عظيم است چنانچه گاهی آنچه در خواب میبينند در بيداری واقع ميشود بلکه در بيداری وقتی که قلب فارغست اموری بخاطر ميگذرد که بعد صورت خارجی پيدا ميکند پس بين ذهن انسان و آن صورت خارجی ارتباط روحانی است و روح دارای قوّه کاشفه است چون اين قوّه معلوم شد اين مسائل آسان ميشود با وجود اين مزه اينجاست که مادّيون در حالتی که انکار قوّه روحانيّه ميکنند خود مشغول کشف طبقات ارضند و غرق قوّه روحانيّه و مدّعی آگاهی از اوضاع آتيه" انتهی