باب سی و چهارم- در جواب سؤالات اربعه
از آثار حضرت عبدالبهاء - مائده آسمانی، جلد ٢، صفحه ۴۰– ۴۱
باب سی و چهارم- در جواب سؤالات اربعه
حضرت عبدالبهاء جلّ ثنائه در لوح لاهيجان جناب ميرزا مهدی سليل حضرت خليل جليل رفيق حاجی امين عليه بهاء الله ميفرمايند:
هو الله
ای بنده ربّ الجنود، .... نوشتجات اين عبد را با الواح مقدّسه مبارکه در يک کتاب جمع نمودن جائز نه الواح رحمانيّه با هيچ آثاری جمعش جائز نه
شجره حضرت آدم مقام بلوغ عالم است حضرت آدم خواستند که بلوغ عالم در آن عهد جلوه نمايد سبب تأخر شد چنانکه پدر مهربان خواهد که طفل شيرخوار از الطف غذاهای گوارا تناول نمايد لکن معده شيرخوار هضم نتواند و نتيجه بر عکس بخشد و از غذای اصلی باز ماند .
شرارت شمر و درندگی و خونخوارگی يزيد از تهوّر خود ايشان قضا را نبايد متّهم نمود قدر استعداد و و لياقت و اندازه خود اشياست زيرا معنی قدر اندازه است و قضای الهی که عبارت از حکم ربّانی در حقيقت اشياست بقدر و اندازه اشيا ظاهر ميشود.
در بقعه مبارکه تلاوت زيارت مخصوصه مقدّم بر ساير مناجاتست ولی مناجات نيز جائز انتهی .