باب پنجاه و هفتم- لوح مبارک در باره امتداد حيات سلف
از آثار حضرت عبدالبهاء - مائده آسمانی، جلد ٢، صفحه ۷۲ – ۷۳
باب پنجاه و هفتم- لوح مبارک در باره امتداد حيات سلف
حضرت عبدالبهاء ميفرمايند قوله الاحلی:
هو الله
بواسطه حضرت اسم الله جنابان آقا سيّد محمود سليل جليل من فاز بالرفيق الاعلی آقا ميرزا بابا دهجی عليه بهاء الله هو الله- ای بنده جمال ابهی، آنچه ذکر امتداد حيات سلف است امری است نه بحسب اصطلاحی در اين ايّام زيرا در ازمنه قديمه سنين مختلفه بوده بعضی يک دور ماه را يکسال ميشمردند و بعضی دور آفتاب را و همچنين دور هر يک کوکب سيّاری را يکسال ميناميدند مثلاً سنه قمری سنه شمسی سنه زهره سنه عطاردی سنه مرّيخی سنه مشتری سنه زحلی که عبارت از مدّت دوريه کواکب است و الّا ايّام حيات همينکه واضح و پديد است نهايت آنکه اجسام پيشينيان از جهت معيشت بسيط قویتر بود و بنيه شديدتر از فضل حقّ مستدعيم که حياتی باحبّای خويش عنايت فرمايد که عمر نوح و هود بحسب تصوّر مشهود بمثابه آنی از اعصار و دهور گردد انتهی
و در سفرنامه جلد اوّل مذکور است :
" يکی سؤال از عمر طولانی در ايّام قديم نمود فرمودند بعضی معتقدند که حرکت ثالث کره ارض سبب طول و قصر عمر است که اين حرکت غير از حرکت شبانه روز و حرکت سنوی است و سبب تغيير حال و کيفيّت کره ارض ولی آنچه در خصوص عمرهای طولانی در بعضی کتب و حکاياتست باصطلاح و قواعد ديگر بوده مثل اينکه طول سلسله و عائلهای را باسم شخص مينوشتند ولی بعد مردم دوام عائلهای را طول عمر شخص ميفهميدند" انتهی