باب شصتم- لوح مبارک در جواب سؤالات تسعه

از آثار حضرت عبدالبهاء - مائده آسمانی، جلد ٢، صفحه ۷۵ – ۷۸

باب شصتم- لوح مبارک در جواب سؤالات تسعه

تبريز اروميّه جناب وحيد حضرت لسان حضور عليه بهاء الله الابهی

هو الله

ای وحيد فريد، نامه پنجم محرّم ١٣٢٩ رسيد هر چند روز پيش نامه مفصّلی بشما مرقوم گرديده که هنوز مسودّه مانده و بر کاغذ مخصوص نقل نگرديده بود که اين نامه رسيد معذلک با عدم آنی فرصت جواب مختصر مرقوم ميگردد تا بدانی که محبّت بچه درجه است امّا از اختصار جواب معذور داريد.

جواب سؤال اوّل بعد الاعظم ميفرمايد اين بيان مشروط بثبوت بر ميثاق و امتثال امر بود بعد از مخالفت البتّه سقوط است چنانکه در الواح تصريح ميفرمايند و جميع ناقضين حتّی نفس مرکز نقض نيز معترف باين نصّ قاطع هستند که بصراحت جمال مبارک ميفرمايند که ميرزا محمّد علی اگر آنی از ظلّ امر منحرف شود معدوم صرف بوده و خواهد بود چه انحرافی اعظم از نقض ميثاق است چه انحرافی اعظم از مخالفت امر است چه انحرافی اعظم از تکفير مرکز ميثاق است چه انحرافی اعظم از تأليف رسائل و شبهات و نشر در آفاق بر ضدّ مرکز عهد است چه انحرافی اعظم از افتراء بر عبدالبهاء است چه انحرافی اعظم از فساد در دين الله است چه انحرافی اعظم از اتّفاق با اعدای عبدالبهاست چه انحرافی اعظم از تقديم لوايح بر ضدّ او بپادشاه ظالم سلطان مخلوع عثمانيان است و قس علی ذلک اين انحراف نيست بلکه بجميع قوی مخالفت و بغضا و عداوت بعبدالبهاء مظلوم آفاقست ديگر بعد الاعظم چه حکمی دارد و اغصان محصور در اشخاص نه تسلسل دارد هر يک ثابت مقبول و هر يک متزلزل ساقط چنانکه در الواح و زبر منصوص است .

و امّا کلمه اصطفی در قرآن البتّه قرائت فرموده‌ايد که ميفرمايد ثمّ اورثنا الکتاب الذين اصطفينا من عبادنا فمنهم ظالم لنفسه و منهم مقتصد و منهم سابق بالخيرات يعنی نفوسی که اصطفا شده‌اند بر سه قسمند از جمله يک قسم ظالم لنفسه است و همچنين بعد الاعظم را ملاحظه فرما که ميفرمايد و ما بعد الحقّ الّا الضلال المبين.

امّا حقوق بعد از وضع مصارف سنه کامله آنچه زياده باقی بماند حقوق بر آن تعلّق يابد ولکن نقود و مالی که ممرّ معاش باشد و يکدفعه حقوق آن داده شده يا ملکی که حقوق آن داده شده اگر ربح آن کفايت مصارف کند و بس ديگر حقوق بر آن تعلّق نگيرد

و امّا در آيه فرقان فی يوم کان مقداره خمسين الف سنة مقصد آنست که امور عظيمه و وقايع کلّيّه و حوادث بينهايه که ظهور و اجرايش منوط بمدّت خمسين الف سنه است در آن يوم واحد مجری گردد اينست که در مقام ديگر در لمح بصر ميفرمايد و مقصود از اين آيه يوم ظهور جمال ابهاست که بمقدار خمسين الف سنه است نه خمسين الف سنه چنانکه گفته ميشود يکساعت فراق مقدار هزار سال است

امّا آيه مبارکه من يدّعی امراً قبل اتمام الف سنة بيان مقدار نيست الف سنه است يعنی هزار سال معروف مشهور که در عرف علمای رياضی مسلّم و مقرّر و نزد ناس محقّق و مصطلح است و انذارات بطاء^۱ هنوز اتمام نگرديده و همچنين بشارات نبوّت اوّل دانيال حسابش از بدايت بعثت حضرت رسول است که تقريباً بحساب هجرت هزار و دويست و هشتاد ميشود و نبوّت ثانی بحساب سنه هجريست يعنی از بدايت هجرت پس هزار و سيصد و سی و پنج هنوز نيامده است.

و امّا در مکاشفات يوحنّا مقصد از وحش که عدد اسمش ششصد و شصت و شش است مقصود از عدد تاريخ سنه است زيرا آن وحش که پادشاه اموی است در سنه ٦٦٦ميلادی ظهور يافت و اين خبر راجع بارض مقدّس بود

و امّا شعر سلطان حسين اخلاطی عدد يا علی محمّد است و سنه ظهور را تصريح نموده که بعد الراء و غين است تصرّف در حقوق جزئی و کلّی جائز ولی باذن و اجازه مرجع امر و امّا حضور بعتبه مقدّسه مشروط باذن است.

و امّا مسئله يبارک سرير الطاء سنبيّن لک انشاء الله و اراد و لا تقل لشیء انّی فاعل ذلک غداً الّا ان يشاء الله و عليک البهاء الابهی ع ع انتهی