باب شصت و هفتم- لوح مبارک در جواب چند سؤال
از آثار حضرت عبدالبهاء - مائده آسمانی، جلد ٢، صفحه ۸۳ – ۸۴
باب شصت و هفتم- لوح مبارک در جواب چند سؤال
حضرت عبدالبهاء جلّ ثنائه ميفرمايند قوله الاحلی:
هو الله
ای دو يار عزيز، هيچ ميدانيد که عبدالبهاء غرق چه دريائی است حال مصمّم حرکت بفرنگستانم که شايد خدمتی بآستان نمايم بقول عرب ضغث علی ابالة يعنی يکدسته ريسمان بفتيله چراغ منضمّ شده با وجود اين جواب نامه مينگارم ولی مجبور بر اختصارم. مرقد حضرت شهيد ملّا عليجان روحی له الفداء بدرجهای مبارکست که اگر من در طهران بودم بدست خويش ميساختم لهذا بايد چند نفر از ياران مصمّم اين خدمت شوند و زمينی ابتياع نمايند ولو در جای تنها باشد و آن جسد مطهّر را بآنجا نقل نمايند و پنجاه تومان جناب امين بجهت مصارف تقديم نمايد مرقد سليمانخان من بعد کشف خواهد شد مرقد جناب طاهره در چاه باغيست آن نيز انشاء الله ظاهر و آشکار خواهد شد و امّا بيست و چهار نفر دوره مبارک آن واحد اوّل بيان و پنج نفس مبارک ديگر است که بعد ظاهر و آشکار خواهد شد .
امّا از بيان الف سنه در کتاب اقدس مراد اين است که قبل از الف قطعياً ظهور ممتنع و مستحيل است و جميع نفوس مقدّسه در ظلّ مبارک ولی بعد از الف سنه مصطلح بين ناس ممتنع و مستحيل نيست حال آن مدّت احتمال امتداد دارد ميشود که هر روزی عبارت از هزار سال بشود چنانکه در قرآن ميفرمايد انّ يوماً عند ربّک کألف سنة مقصود اين است که بعد از انقضاء الف سنه مصطلح بين ناس ظهور ثانی فوراً محتوم نيست شايد امتداد زياد يابد انتهی