
طهران
جناب آقا میرزا عبّاس احمد زادۀ پارسائی علیه بهآءالله مُلاحظه نمایند
عریضۀ آن یار روحانی مورّخه ۲۵ فوریه ۱۹۳۰ در این اوان بلحاظ محبوب مهربان حضرت ولیّ امرالله روحی لاحبّائه الفدآء فائز و شرح گرفتاری و مسجونیّت و روش و سلوک محبوسین یاران ممتحن آن نور مبین و شهادت اشرف بیک و وضع استنطاق و صورت مخابرات تلگرافی با تاجدار دادخواه عادل اعلیحضرت پهلوی کلّ بنظر انور مشرّف همچنین حُسن رعایت و مهربانی و محبّت های فوق العاده احبّای مشهد سبب مسرّت هیکل مبارک گردید و اظهار عنایت و الطاف بیمنتهی درباره آن وجودات مبارکه فرمودند ستایش و تمجید از خدمات و جانفشانی آقای گلکانی و آقای نوش آبادی و آقای خضرائی و آقای ویژه علیهم بهآءالله الابهی نموده بودید فرمودند الحق چنین است آن نفوس نفیسه ذکیّه آیات الطاف جمال مبارکند و مظاهر بخشش و عنایات اسم اعظم مؤیدند و موفق و از افق تقدیس چون بدر طالع و مشرق از قبل این عبد پیام محبّت قلبی و تعلّق روحی بآنان ابلاغ دارید و تحیّت ابدع ابهی برسانید همراهان سفر بطهران جناب آقا میرزا جعفر هادی اف و جناب آقا شیخ احمد نبیل زاده و جناب بهاءالدین نبیلی علیهم ثنآءالله و الطافه را تکبیر وفیر از قبل طلعت منیر ابلاغ دارید فرمودند عکس محبوسین رسید در کتاب سالنامه بهائی درج خواهد شد.
حسب الامر مبارک مرقوم گردید
نورالدّین زین ۲۲ مارچ ۱۹۳۰
بخط مبارک:
ایّها المتمسّک بالعروة الوثقی این عبد از حوادث اخیره بی نهایت مغموم و متأثر ولی امید بتأییدات الهیّه است و توکّل بر وعدههای محتومه آن مولای توانا آنچه باقی و پاینده است تأسیسات عزیزان آن سامان است مابقی چون ظلّ زائل این غیوم کثیفه متلاشی گردد و این موانع حالیه مرتفع شود و انّ هذا لوعد غیر مکذوب
بندۀ آستانش شوقی