۱۱۰ - ای آتش افروخته شعله محبّت اللّه

ای آتش افروخته شعله محبّت اللّه، در اين کشور خاک دل بعالم پاک بربند و در اين عرصه تنگ آهنگ جهان پرگشايش نما از قطره ببحر راجع شو و از ذرّه بشمس عائد از سراب بدريای عذب فرات توجّه کن و از ظلمتکده تراب بمطلع آفتاب از فقدان صرف بوجدان قدم روی نما و از اضمحلال بحت بوجود محض راجع گرد از عدم بعالم قدم قدم نه و از بيچارگی بجهان آزادگی نظر نما. ملجأ و پناهت ملکوت ابهاست و ملاذ و کهف امانت افق اعلی، از چه افسرده ای و از چه پژمرده؟ سر در گريبان خمول مبر باوج قبول پرواز کن جان در اين خرابه زار آمال هدر مده فدای جمال جانان کن.