۱۸۹ - ای متوجّه بملکوت ابهی

ای متوجّه بملکوت ابهی، در اين اوان که اشراقات شمس قيّوم الارض و السّماء آفاق ايجاد را بانوار اتّحاد در غيب امکان منوّر و لائح فرموده نفوسيکه در ظلّ کلمهٔ جامعه هستند بايد هر يک در اين افق که مشرق بانوار وحدت اصليّه است نجمی ساطع و کوکبی لامع باشند تا زجاجات اکوان باشعّه ساطعه از اين سراج الهيّه روشن و منير گردند مَثَلُ نورِه کَمِشْکوةٍ فيها مِصْباحٌ نور اين صباح مصباح عالمست و مفتاح ابواب مسدوده بر وجه امم چه که حقيقت اتّحاد که جوهر مراد ربّ ايجاد است از آن آيه رحمانيّت ظاهر و لائح گردد.