٣

هو الله

ای هموطن عبدالبهآء هر چند مولد در طهران و سنين متواليات آوارهٔ عراق و مدّتی سرگون بلاد روميلی و چهل سال محبوس عکّا با وجود اين وطن مازندران است يعنی ميان رود بلوک نور لهذا ترا هموطن خطاب نمايم.

باری نامهٔ نامی سبب تأثّرات روحانی گرديد خواندم و تحسين بر زبان راندم نغمهٔ توحيد بود و رايت تجريد من نيز اشتياق روی تو دارم چون اسباب فراهم آيد که به روح و ريحان بيائی در زمستان آينده مأذونی. سبحان الله در نهايت هر نامه چون نام مازندرانی قرائت شود سبب سرور و حبور گردد زيرا موطن اصلی خاندان جمال مبارک است و قلب خواهان آن است که آن اقليم جنّة النّعيم گردد و نفوس به نبأ عظيم مؤمن و موقن گردند وعليک البهآءالابهی . ع ع