٢٠

ای ضيآء پرتوی از هدايت کبری يافتی و رخ را منوّر ساختی، نرد محبّت باختی و مقصود خويش را شناختی. اين موهبت مجرّد از الطاف حضرت احديّتست نه استحقاق و قابليّت. هرچند هر عنايتی را سزاواری چون ثابت بر پيمانی ولی اصل هدايت موهبت است يختصّ برحمته من يشآء و اللّه يؤتی من يشآء ما يشآء و هو الکريم المتعال.