باب هفتاد و دوم- لوح مبارک در جواب سائل از چهار روز نابر زردشتيان
از آثار حضرت عبدالبهاء - مائده آسمانی، جلد ٢، صفحه ۸۸ – ۸۹
باب هفتاد و دوم- لوح مبارک در جواب سائل از چهار روز نابر زردشتيان
حضرت عبدالبهاء ميفرمايند قوله الاحلی:
طهران بواسطه جناب امين جناب کيومرث پورخسرو عليه بهاء الله الابهی
هو الله
ای بنده ديرين پروردگار، نامه تو رسيد مضامين مانند شهد و انگبين بود و معانی بسی دلبند و دلنشين زيرا برهان فيض آسمانی بود و دليل بخشش ربّانی الحمد لله نور هدايت درخشيد و شبستان دل مانند آئينه منوّر گرديد راز آسمانی هويدا شد و پرتو نورانی پديدار گشت اين است بخشش خداوند يکتا و ريزش ابر رحمت پروردگار. در خصوص چهار روز ماه سؤال نموده بودی که چگونه در کيش حضرت زردشت ممتاز گشت و برياضت و نياز اختصاص يافت اين ماه پارسی بقياس ماه قمری است در هر ماه روز دوم جلوه ماه است زيرا در اکثر اوقات روز اوّل پنهان و اين رمز آنست که ماه آسمان الهی در بدايت ظهور ندارد بعد جلوه نمايد و دوازده اشاره بآنست که ماه آسمانی هر ماهی يک دوره دوازده برج سير نمايد و اين دوره تمام است همچنين ماه حقيقی در زمانی در دوازده برج دوازده اسباط دوازده حواری دوازده امام تجلّی داشت و چهارده با دو و دوازده چون جمع شود بيست و هشت شود و اين منازل قمر است که در ظرف يک ماه اين منازل را طی نمايد و همچنين منازل ماه معانی در بيست و هشت حرف است. و امّا عدد بيست و يک اشاره بعدد واحد حضرت اعلی و حروف حيّ است و چون دو بر آن بيفزائی اشاره برآنست که طلوع ثانوی يعنی ظهور مرّة اخری اشراق شمس حقيقت تجلّی جمال مبارک است نوزده با دو بيست و يک ميشود اين چهار روز لهذا ممتاز است و فرمودهاند بايد بنعم روحانی و مائده آسمانی پرداخت و عليک البهاء الابهی ع ع.