
حضرت عبدالبهاء جلّ ثنائه در لوح محبّ علی ميرزای شيرازی فرمودهاند قوله الاحلی:
"...نور حقيقت چون در زجاجه احديّت اشراق نمود عاشق و معشوق دست در آغوش گشتند و احديّت حکمش چنان نافذ و قاطع که گوئی معشوق بود نه عاشق يا عاشق بود نه معشوق و اسماء و صفات و تشخّصات و تعيّنات و نسب و اضافات شئون ذات بودند بنحو اشرف بکمال بساطت و وحدت و چون آن نور هويّت در زجاجه واحديّت جلوه فرمود اسماء و صفات پديدار گشت و صور علميّه الهی اعيان ممکنات نمودار گرديد"