رديف الف - باب نهم: الفت و يگانگی
از آثار حضرت عبدالبهاء - مائده آسمانی، جلد ۵، صفحه ۲۶ - ۳۰
رديف الف - باب نهم: الفت و يگانگی
حضرت عبدالبهاء ميفرمايند قوله الاحلی:
طهران عموم احبّای الهی عليهم بهاء اللّه الابهی
هو اللّه
ای ثابتان بر ميثاق، جناب زائر ذکر هر يک از شما را نمودند و رجای نامههای منفرداً فرمودند ولی اين آواره صحرای محبّت اللّه را هزاران مشاغل و شواغل مانع و حائل و مکاتيب از مشارق و مغارب چون سيل سائل و جيش صائل با وجود اين بهر يک منفرداً تحرير نامه مستحيل لهذا خطاباً بکلّ اين مکتوب مرقوم ميگردد تا مانند رحيق مختوم قلوب را نشئه بخشد و روح را فرح و انبساط ابذال دارد.
ای ياران ثابت، فيض الهی مانند باران بهاری بعالم انسانی افاضه نموده و پرتو نور مبين روی زمين را رشک بهشت برين کرده ولی افسوس که کوران محروم و غافلان محجوب و افسردگان مأيوس و پژمردگان مخمود و اين فيض بیپايان مانند سيل روان بمصدر اصلی دريای پنهان راجع مگر نفوس قليله نصيب ميبرند و اشخاص معدوده بهره ميگيرند تا چه کند قوّت بازوی دوست اميد است که در مستقبل خفتگان بيدار شوند و غافلان هوشيار گردند و محرومان محرم اسرار گردند حال بايد ياران بدل و جان سعی بليغ نمايند و جهد شديد مبذول دارند تا بنيان بيگانگی بر افتد و انوار وحدت انسانی يگانگی بخشد امروز اهمّ امور اتّحاد و اتّفاق احبّای الهی است که با يکديگر يکدل و يکجان شوند تا توانند مقاومت خصومت اهل عالم کنند و تعصّبات جاهليّه ملل و مذاهب را ازاله نمايند هر فردی از افراد بشر را تفهيم نمايند که کلّ بار يک داريد و برگ يک شاخسار ولی تا نفس احبّا اتّحاد و اتّفاق کلّی نيابد چگونه توانند که احزاب سائره را باتّحاد و اتّفاق بخوانند.
جان نايافته از هستی بخش
کی تواند که شود هستی بخش
در کائنات خارجه تفکّر کنيد تا عبرت حاصل شود سحاب متفرّق فيض باران ندارد و در اندک مدّت متلاشی شود گله پراکنده در تحت تسلّط گرگ افتد طيور متفرّقه بچنگال باز مبتلا شود چه برهانی اعظم از اين که اتّحاد و اتّفاق سبب ترقّی و حيات است و اختلاف و افتراق مورث ذلّت و هوان و اعظم اسباب خذلان و خسران مظاهر مقدّسهالهيّه بجهت ظهور وحدت انسانی مبعوث شدهاند و تحمّل صد هزار مشقّت و بلا نمودهاند تا جمعی از بشر احزاب مختلفه در ظلّ کلمة اللّه مجتمع و متّحد گشته وحدت عالم انسانی را در نهايت حلاوت و لطافت و ملاحت در عرصه وجود جلوه دهند پس بايد ياران الهی را آرزو چنان باشد که عموم بشر را متّحد و متّفق نمايند تا از اين صهباء طهور و کأس مزاجها کافور نصيب موفور برند ملل مختلفه را متّحد نمايند و شعوب و قبائل متقاتله را متحابّه کنند اسيران نفس و هوی را آزاد نمايند و محرومان را محرم اسرار فرمايند بینصيبانرا بهره از موهبت ايّام بخشند و فاقدان را بر گنج روان هدايت کنند و اين موهبت بگفتار و رفتار و کردار ملکوت اسرار ممکن است و بدون آن مستحيل. تأييدات الهيّه کافل اين مواهبست و فيوضات قدسيّه واهب اين رغائب. ياران الهی از ملکوت رحمن مؤيّد و بجيوش هدايت کبری موفّق لهذا هر صعبی آسان شود و هر مشکلی بنهايت سهولت انجام جويد ملاحظه نمائيد چون اتّحاد و اتّفاق در ميان خاندانی واقع شود چقدر امور سهل و آسان گردد و چقدر ترقّی و علوّيّت حاصل شود امور منتظم گردد و راحت و آسايش ميسّر شود خاندان محفوظ ماند مقام محفوظ شود سبب غبطه عموم گردد و روز بروز بر علوّيّت و عزّت ابديّه بيفزايد و چون اين دائره اندکی اتّساع يابد يعنی اهل قريهئی بمحبّت و اتّحاد پردازند و الفت و يگانگی خواهند و مؤانست و مهربانی کنند چه قدر ترقّی نمايند و چگونه محفوظ و مصون گردند پس اين دائره را اندکی واسعتر نمائيم يعنی اهل مدينهئی بتمامها اگر روابط اتّحاد و اتّفاق را محکم سازند در اندک زمانی چقدر ترقّی نمايند و بچه قدرت و قوّتی تجلّی فرمايند و چون دائره اتّحاد بيشتر اتّساع يابد يعنی اهل اقليمی قلب سليم يابند و بصميم دل و جان اتّحاد و اتّفاق جويند و با يکديگر مهربان گردند آن اقليم سعادت ابديّه يابد و عزّت سرمديّه جويد و بثروت کلّيّه رسد و راحت و نعمت موفوره يابد حال ملاحظه نمائيد که اگر جمهور طوائف و احزاب و قبائل و تمام دول و ملل و جميع اقاليم عالم در ظلّ خيمه يکرنگ وحدت عالم انسانی آيد و باشراقات شمس حقيقت اعلان عموميّت بشر فرمايند جميع ملل و مذاهب دست در آغوش يکديگر کنند و انجمن عمومی تأسيس نمايند و افراد بشر را با يکديگر نهايت ارتباط بخشند آنوقت چگونه خواهد شد شبههای نيست که دلبر رحمانی با جنود مواهب عالم انسانی و تأييدات ربّانی در نهايت صباحت و ملاحت در انجمن عالم جلوه نمايد پس ای ياران الهی، تا توانيد بر اتّحاد و اتّفاق با يکديگر کوشيد زيرا کلّ قطرات يک بحريد و اوراق يک شجر و لئالی يک صدف و گل و رياحين يک رياض پس از آن در تأليف قلوب سائر اديان بيکديگر جانفشانی نمائيد و با هر فردی از افراد انسانی نهايت مهربانی کنيد نفسی را بيگانه نخوانيد و شخصی را بدخواه مشمريد چنان رفتار نمائيد که جميع خلق خويش و پيوندند و آشنا و ارجمند چنان سلوک نمائيد که اين جهان فانی نورانی گردد و اين گلخن ظلمانی گلشن رحمانی شود اين است وصيّت عبدالبهاء اين است نصيحت اين عبد بينوا
و عليکم البهاء الابهی ع ع انتهی.