
حضرت عبدالبهاء جلّ ثنائه در لوح ( نراق جناب آقا سيّد تقی عليه بهاء اللّه الابهی ) ميفرمايند قوله الاحلی:
"ای طالب تقوای الهی، در قرآن و العاقبة للمتّقين ميفرمايد متّقی پرهيزکار است مقصد اين است که هر چند مريض پرهيز نمايد و بدلالت طبيب از مائده شيرين منع شود بلکه از داروهای سخت کام تلخ کند و غير پرهيزکار يعنی مريض بیتميز تلخی نخواهد شيرينی بجويد از هر نعمتی قسمتی برد شهد و شکر بمزد بادام و طبرزد بياميزد ولی بپايان مريض پرهيزکار خوشنود گردد و غير پرهيزکار دلخون شود آن تلخی شيرين گردد و حنظل انگبين شود و آن شهد و شکر سمّ ستمگر و زهر گردد اينست که ميفرمايد العاقبة للمتّقين ع ع"