نقشهٔ تعاملی مراحل تبعیدهای پیاپی حضرت بهاءالله از طهران تا عکّا
- راهنمای استفاده از نقشهٔ تعاملی
- پیمایش
برای بزرگنمایی و کوچکنمایی از چرخ ماوس، صفحهٔ لمسی، یا دکمههای + / – استفاده کنید
برای جابهجایی در نقشه، کلیک کرده و بکشید (یا در دستگاههای همراه انگشت بکشید)
- نمادها
- نماد لوح — نشاندهندهٔ شهرهایی است که الواح مبارکه در آنها نازل شدهاند
با کلیک بر نماد لوح، پنجرهای شامل اطلاعات تاریخی، دورههای اقامت، و فهرست الواح نازلشده گشوده میشود. با انتخاب عنوان هر لوح، متن آن قابل مشاهده خواهد بود
- نشانگرهای قرمز — مکانهایی در مسیر سفر که لوحی برای آنها فهرست نشده است
با کلیک بر نشانگر قرمز، نام مکان نمایش داده میشود
- خطوط آبی — مسیر اصلی تبعید را نشان میدهند
مسیر را از شرق به غرب دنبال کنید تا سفر حضرت بهاءالله را مشاهده نمایید
- خطوط قرمز — مسیر عزیمت به سلیمانیه را نشان میدهند
سفر چهارگانه
از سال ۱۸۵۳ تا هنگام صعود مبارک حضرت بهاءالله در سال ۱۸۹۲، زندگی ایشان پیوسته در تبعید سپری شد. شوقی افندی این مسیر را حرکتی واحد و هدایتشده به دست عنایت الهی میدانست که مراحل آن با سیر تدریجی ظهور وحی الهی هماهنگ بود. نخستین نشانههای این ظهور در تاریکیهای زندان سیاهچال تهران پدیدار شد و سپس در سال ۱۸۵۳ حضرت بهاءالله به بغداد تبعید شدند. در بغداد، در آستانهٔ دومین تبعید ایشان به قسطنطنیه در سال ۱۸۶۳، اظهار امر حضرت بهاءالله در باغ رضوان صورت گرفت. سپس ایشان به ادرنه تبعید شدند — تنها سرزمین اروپایی که پذیرای یک مظهر ظهور الهی بوده است — و در طی پنج سال پرآشوب اقامت در آنجا، پیامهای دعوت خویش را خطاب به پادشاهان جهان و رؤسای ادیان فرستادند: ناپلئون سوم، ملکه ویکتوریا، تزار الکساندر دوم، پاپ پیوس نهم، سلطان و شاه. آخرین تبعید، به زندان عکّا در سال ۱۸۶۸، شاهد تکامل تجلی این ظهور در شرایع و احکام کتاب اقدس بود. حضرت بهاءالله بیستوچهار سال در آنجا اقامت داشتند.
دگرگونی بزرگ
آنچه وزیران شاه و والیان سلطان وسیلهای برای خاموش کردن و از میان بردن امر میخواستند، خود به همان وسیلهای تبدیل شد که امر الهی از طریق آن گسترشی جهانی یافت. حضرت عبدالبهاء این حقیقت را چنین بیان فرمودند: «دشمنان او میخواستند زندانش سبب نابودی کامل این امر مبارک و محو آن گردد، اما این زندان در حقیقت بزرگترین یاری برای آن بود... از این زندان نورش منتشر شد و ذکرش آفاق را فرا گرفت.» حضرت بهاءالله نیز این معنا را تأیید فرمودند: «خداوند متعال این زندان را فردوس اعلی قرار داده است.» این سفر در امتداد هجرت ابراهیم از اور، خروج موسی و هجرت حضرت محمد ﷺ قرار میگیرد — تبعیدهایی که در آنها آنچه در ظاهر خواری و شکست مینمود، به بذری برای تمدنی روحانی تبدیل شد.
