توقیع مورخ ۱۴مارچ ۱۹۲۷ خطاب به محفل مقدس روحانی استانبول
از آثار حضرت ولی امرالله - توقیعات مبارکه جلد سوّم، صفحه ۳۳-۳۶
۱۴مارچ ۱۹۲۷ میلادی
از حیفا باستانبول بواسطه جناب آقامیرزا جلال احمد اوف
اعضاء محترمه محفل مقدس روحانی زید عزّهم العالی
هوالله تعالی
دوستان الهی عریضه ۲۸ شباط بمحضر مبارک ولیّ امر ربّ البیّنات فدیت جماله الجمیل فائز و از مطالعه آن قلب اطهر را نهایت تأثر حاصل فرمودند یکی از اصول تعالیم الهیّه که مایۀ وحدت و داد است و اساس الفت و اتّحاد اینست که در این امر بدیع و کورلمیع مسائل غیر منصوصه و حلّ و عقد مشکلات ملّیه جمیع راجع بنفوس منتخبه ملّت است نه فردی از افراد جمعیّت و آن نفوس منتخبه که اعضاء محفل مقدّس روحانی باشند نیز باتفاق یا غلبه آراء تشبّث نمایند و این غلبه آراء میزانی است که در آثار مبارکه منصوص و مؤکد است و علاوه امروز در جمیع دنیا ملل متنوّره و امم متمدّنه کلّ باین میزان متمسّکند یعنی چه در عالم بهائی بخصوص محکمۀ قاطعه و چه در عالم تمدّن بقانون دول و ملل موجوده منتخبین ملّت باید بمیزان غلبه آراء در مسائل و مشکلات اُّمّت مذاکره و رفتار نمایند نه آنکه راٴی فردی از افراد را بر خلاف غلبه آراء میزان گویند و البتّه باید جمیع اُمور باین میزان اغلبیّت فیصل یابد و باین قانون تمام شئون انجام گیرد و امّا فردی از افراد محفل هر قدر عظیم الشأن باشد و کامل و هر چه آگاه باشد و فاضل باز رأی فرد مصاب نبوده و نخواهد بود و آن فرد قانوناً باید مطیع اغلبیّت باشد حتی اگر از نه نفس چهار نفر بخواهند مخالف اغلبیّت نمایند و بر خلاف میزان غلبه آراء عمل کنند این منافی اساس امرالله است و مخالف قوانین متینه شریعة الله اگر چنین باشد همیشه در هر محل و مجمعی نفوسی خود را اعلم و اعلی گویند و با وجود اقلیّت مخالفت محفل نمایند و در اساس وحدت و اتّحاد خلل اندازند و امر و اصحاب امر را از نفوذ و غلبه بازدارند و مثابه احزاب قبل تشکیل فرق مختلفه نمایند زیرا اگر در امم ماضیه اشخاصی خود را اعلم و اجلّ نمیدانستند عوام بیچاره مرید آنان نمیشدند و مایۀ تفرقه نمیگردیدند پس همیشه نفوسی که خود را افضل از کلّ میدانستند سبب اختلاف گشتند ولی الحمدالله قلم اعلی این استبداد راٴی افراد علما و عقلا را از میان بردند و قول افراد را ولو اعلم علما و افضل فضلا باشد میزان نفرمودند و امور را بمراکز منصوصه و محافل مخصوصه راجع نمودند حتّی هیچ محفلی را در اُمور کلیّه عمومیّه ممالک بالاطلاق مرکز قرار ندادند بل جمیع محافل مقدّسه را در ظلّ یک بیت العدل و مرکز اعظم آلهی خواندند تا مرکز مرکز واحد باشد و جمیع در ظلّ محور منصوص مخصوص حکم یک نفس یابند و از انشقاق و تفرقه محفوظ مانند لهذا امید چنانست که احبّای آن ارض بکمال قوّت و اطمینان بر صیانت وحدت کلمة الله برخیزند و بر حفظ اساس امرالله قیام نمایند بدرجه‌ئی که بهیچ حجابی محجوب نشوند و بهیچ مانعی ممنوع نگردند و در تمام مجالس تعالیم وحدت و داد را شرح دهند من دون آنکه اشارۀ خلاف نسبت به نفسی نمایند بلکه از کلمه و حرفی که رائحه تفرقه از آن بمشام رسد کناره جویند. این بود خلاصۀ بیانات مؤکّدۀ مفصّلۀ آن مولای رؤف که بامر مبارکش تحریر شد
عبد ذلیل زرقانی
بخط مبارک:
یا احبّاء الرّحمن و اُمنائه آنچه از قول این عبد مرقوم گشته صحیح و تمام است و مطابق نصّ صریح قاطع شریعة الله اشخاص و افراد در ظلّ مبادی‌اند و کلّ مؤمنین در تحت یک حکم و قانون سالک و متحرّک تجاوز از نظم آلهی جائزنه و انحراف از سبیل مستقیم الهی علّت خسران و وبال و ذلّت نامتناهی حفظکم من کلّ بلاء و داء و مکروه.
بندۀ آستانش_ شوقی