هو الله - رب یا قیوم الأرض والسموات ومسخر الممکنات...

لوح رقم (102) – من آثار حضرت عبدالبهاء – مکاتیب عبد البهاء، جلد 1، صفحه 411

هو الله

رب یا قیوم الأرض و السموات و مسخر الممکنات و المحیط بکل الموجودات تری عبادک المخلصین و ارقائک الموحدین کیف اجتمعوا علی کلمة وحدانیتک و ثبتوا علی أمرک و رسخوا فی طاعتک و تعاونوا علی اعلاء کلمتک و تعاضدوا فی اشتهار دینک و تظاهروا فی اشراق أنوارک و الأسفار عن وجوه اسرارک و ظهور اشعتک الساطعه و مصابیح ملکوتک اللامعه أی رب زین محفلهم بانوار توحیدک و نور مجمعهم بسراج تقدیسک و طهر ساحتهم بفیض سحاب تنزیهک و اید ارکانهم بقوتک القاهرة علی کل شیء و شدد بنیانهم بقدرتک الباهرة فی کل شیء و اشدد ازرهم و قو ظهرهم و یسر لهم أمرهم و اجعلهم معالم ذکرک و منابع ثنائک و مشاعل حبک و مطالع برک و مهابط الهامک و مشارق عرفانک و مشاهد آثارک انک أنت الملک السلطان المقتدر القدیر

پاک یزدانا این جمع را شمع عالم کن و این انجمن را گلزار و گلشن محفلش را روضه رضوان کن و مشرقش را مطلع انوار رحمن از نفحات مشکینش مشام عاکفین کوی دوست را معطر کن و از نسیم عنبرینش دلهای محرمان حریم مقصود را مفرح نفوس را در ظل جناح رحمتت حفظ فرما و قلوب را در صون حمایت حضرت احدیتت جای ده تأییدات افق ابهایت ارزان کن و موهبت ملأ اعلایت شایان اگر چه کل طیور بی پر و بالیم لکن در حدائق امرت لانه و آشیانه داریم و بدرگاه احدیتت پناه آریم و از تو عون و مدد میطلبیم و یاری و یاوری جوئیم چون بخود نگریم خویش را از ذره کمتر و از پشه کهتر و پست‌تر یابیم و چون دریای بخشایش و عطای تو را بینیم ذرات را آفتاب انور بلکه روشنتر مشاهده کنیم ای بخشنده مهربان خطای این بی نوایان را بذیل عطا بپوش و جفای این مدهوشان را تبدیل فرما بجوهر وفا و عقل و هوش نفوس را همتی دیگر عطا فرما و شوری دیگر در سر ها افکن تا عزت جاوید طلبند و لذائذ عالم جدید آهنگ عالم بالا کنند و افق اعلی جویند و بانجمن کبریا پویند و از ملکوت ابهی فیض برند عالم ظلمانی نورانی شود و عرصه شیطانی ساحت رحمانی گردد خطه خاک فردوس برین گردد و گلخن فانی گلشن باقی شود توئی مقتدر و توانا و شنونده و بینا

(ع ع)