۲۸۱ - ای دوستان حضرت رحمن

ای دوستان حضرت رحمن، جمال ابهی در قطب امکان خيمه عزّت ابديّه بر افراخت و جميع ياران را بنواخت و در ظلّ آن خباء الهی منزل و مأوی داد حيات ابديّه مبذول داشت و موهبت سرمديّه شايان و ارزان فرمود. ملاحظه کنيد که دوستان خويش را چه جام پرنوشی عطا فرمود و چه بادهٔ پرجوشی احسان کرد صد هزار بلايا ومحن و آلام بر جمال خود روا داشت تا آنکه نفوسی را بقوّت روح موفّق و مؤيّد بداشت تا آنکه هر يک در اين جهان فانی حقيقت نورانی گردند و در اين عالم امکانی پی به جهان الهی برند از شئون نفس و هوی آزاد شوند و بنور هدی مهتدی گردند. ذلک من فضل اللّه يؤتيه من يشاء و اللّه ذو فضل عظيم و عليکم التّحيّة و الثّناء.